’t Is goed graven in je televisiegeheugen

De allereerste televisiereeks waar ik me nog iets — maar dan ook écht: iets — van kan herinneren, zijnde de openingsbeelden, is: Barrier Reef.

Naar ik van mijn ouders vernam, was ik ook verhangen aan Daktari, maar daarvan herinner ik mezelf niets meer. Zondagavond, als we hadden gegeten bij vokke en moeke (mijn grootouders langs moeders kant) werden we weg gestuurd net voordat “Planet of the Apes” begon, waar ik slinks wél nog enkele fragmenten van kon meepikken. Nadien kwamen Battlestar Galactica en dergelijke, ditmaal met een groter bewustzijn.

Barrier reef

Openingsbeelden van Barrier Reef

Vegetarisme

De dagen zonder vlees zijn weer eens begonnen “bij ons”, ’t is te zeggen: in Vlaanderenland. Tijd, me dunkt, om te grijpen naar een onderdeel van een sprookje, dat ik in september 2014 bedacht.

Vegetarisme

Maar laten we terug de draad opnemen. De wolf stond terug bovengronds, de maag gevuld. De raaf was weg gevlogen, aangezien die in feite ook nog eens moest zoeken naar ene Aurore, dochter van koning Stefan en een niet nader benoemde koningin, die omstreeks deze periode haar zestiende verjaardag naderde en waarvan werd verondersteld dat ze d’r vinger zou prikken aan een inmiddels in onbruik geraakt toestel, het spinnenwiel.

wolf-en-afbraak
Wolf en afbraak

De wolf bedacht zich ook dat hij niet langer Lees verder Vegetarisme

Vogels deden het beter in oorlogsveld …

„It was the birds,” writes an eye-witness who was at Ypres in the summer of 1918, „that gave one the greatest surprise. Probably Ypres has been more shelled than any other place, particularly as regards gas-shells. It was inconceivable that any animal capable of leaving such an apparently inhospitable and dangerous neighbourhood should remain (…). Possibly they became callous to the uproar of the fighting-line, because they quickly realised that the destruction was not loosed upon themselves (…)”.

duif-losgelaten-uit-vliegtuig-in-wereldoorlog-1-uit-gladstone-1919
Uit Gladstone 1919: duif met bericht wordt losgelaten uit een vliegtuig (fotograaf onbekend)

Indeed, one ornithologist was of opinion that birds preferred the noise of battle to the treacherous quiet of peace, when the inhabitants of the countryside have plenty of time to hunt and otherwise annoy them.

Gladstone, Hugh S. 1919. Birds and the War. London: Skeffington and Son, p. 107

 

 

Broodje

Hij

Hij plet een broodje met daarin onder meer kaas en iets vlezig. De mayonaise en nog een andere saus sijpelen langs de broodrand naar beneden, een enkele klod valt ergens tussen zijn buik en benen.
Het broodje–een verkleinwoord is hier eigenlijk niet zinvol–schuift hij in zijn brede, van vette lippen voorziene mond. Zijn snor wordt tijdens de passage besmeurd met nog meer mayonaise en er blijft een fragment van een slablaadje hangen.
In een waanzinnige poging dit groentje te verwijderen, tuit hij z’n lippen en monstert z’n bovenlip. Groenten, nét hetgeen hij niet per se hoeft. Met de rug van zijn hand veegt hij het bladfragment van zijn smoel en schudt het op de grond of ergens elders in de wagon. Vervolgens en als afronding voor deze wansmakelijke “beet” glijdt zijn dikke tong van links naar rechts over zijn bovenlip.
De gevallen klod van zo-even is tijdens het proces van oplossen en emulgatie langzaam minder en minder te onderscheiden van ’s mans vlezige delen.

Zij

Zij zit naast hem en stamt duidelijk uit dezelfde maritale overeenkomst, zelfhulpgroep of behuizing.

Zij snuffelt in het rond en probeert op haar billen een kwartslag te maken naar het raam, opdat ook zij zou kunnen gebruik maken van het kleine tafeltje dat de spoorwegmaatschappij haar clientèle aanbiedt. Daar ligt namelijk nóg een broodje, dat, zo mag blijken uit haar gretige ogen, ten dienste zal staan van háár maag en darmen.
Ze graait ernaar, plooit de arm en richt het culinaire voorwerp met de langs-as naar haar nu reeds open gesperde mond. Het gebaar bewijst haar wat erytheme gezicht geen dienst. Meer dan daarstraks lijkt ze nu op een zeekomkommer die, eens de prooi gevat, zich omheen de prooi plooit en vouwt.
Het mikken duurt kennelijk wat te lang, want de combinatie van een wiebelende trein én het toeknijpen van het broodje aan de achterste helft ervan leiden tot een gaping waaruit kaas, mayonaise en zelfs de enige tomaat, die naam waardig, dreigen te vallen.
Ze is zich van het gevaar bewust en schulpt haar andere hand om ze vervolgens te houden onder het gapende uiteinde. Deze combinatie van handen, vingers en ellebogen gebruikt ze om haar voedingswaar in de opening te schuiven die “mond” heet.

“Gij doet dat toch ook, zoveel pakkeu!” mompelt ze terwijl zetmeel, ei, hesp, kaas én een guts botersurogaat in haar muil tracht te houden. Niet gemakkelijk als je zonet een el van dit brood-met-vulling in je hebt geschoven.
Mmm... sausage, egg, and cheese on a Kaiser roll

Hij, het voorwerp van haar korte interventie, reageert met enig schokschouderen, enkele kauwbewegingen en een geluid dat een afkeuring doet veronderstellen.

Verder verlopen hun beider levens parallel en zielloos.

De GSM

Af en toe komt uit de smartphone die ook op het tafeltje ligt en die mocht delen in enkele klodjes van de eerder genoemde producten, een metallisch “kling”. Een bericht van een of ander sociaal medium.
Hij reageert eerder lauw op dit geluidssignaal en focust zich vooral op z’n brok calorieën. Zij daarentegen, legt onmiddellijk haar voedsel neer en klemt de gsm vast om, na het uitvoeren van een vegende beweging ter ontgrendling van het kleinood, inzage te krijgen in de wereld van berichten, tweets, moddergevechten, racistische praat, georchestreerde maar ook stochastische leugens en veronderstellingen.
Ze glimlacht nadat ze het bericht heeft gelezen. Hij kijkt vanachter zijn brood naar haar en mompelt iets waaruit interesse mag blijken naar het bericht.

“De Georges zit in d’Ardennen en hij is gong raafte”, schettert ze.

Ze legt de gsm neer en werkt de restanten van haar broodje naar binnen.

André Hazes klinkt uit het toestel terwijl beiden naar de langs razende wereld staren.

Planten hebben wél gevoelens …

Vegetariërs, ’t is om zeep! Terwijl jullie vrolijk dachten dat planten eten géén probleem is, blijkt dat ook zij, die lieve, groene, schattige chlorophylhoudende vriendjes, gevoelens hebben. Ze kunnen trillingen waarnemen (maar reageren, in tegenstelling tot wat uit een boek van 1973 zou blijken, NIET positief op klassieke muziek).

Dat blijkt onder andere uit deze studie

redwood-boom-kappen-1890-f-state-library-of-queensland-c-vrij
Foto: 1890 door State Library of Queensland (Creative Commons Licentie)